Kochać samego siebie to inaczej być przez siebie akceptowanym. Na dobrą radę, by akceptować siebie samego, można się dzisiaj natknąć wszędzie. Jednak pytanie brzmi, w jaki konkretny sposób mogę to robić. Kochać oznacza « dobrze posiadać, dobrze się obchodzić ». Ma to związek z rękami. Mogą coś przyjąć tylko z ich pomocą. Biorę coś w swoje ręce, a to staje się częścią mnie. Przyjąć samego siebie i zaakceptować znaczy troskliwie, czule i dobrze się ze sobą obchodzić. Miłość jest czymś namacalnym, czymś uosobionym. Dobrze obchodzę się z samym sobą, gdy dobrze traktuję własne ciało. Nie powinienem go rozpieszczać, lecz czynić je przejrzystym dla Boga. Powinienem się w nie wsłuchać. Poprzez chorobę, przeszkody, poprzez ból, mówi mi ono coś o mnie samym. Właśnie to, co ono mówi, powinienem zaakceptować, wziąć w swoje ręce i pozwolić, by stało się częścią mnie, a to oznacza pogodzenie się z tym. To samo z myślami jakie we mnie powstają. Również takie myśli powinienem zaakceptować, przyjąć jako część siebie. Powinienem także rozróżniać, czy myśli nie szturmują mnie od zewnątrz i nie przeszkadzają mi w byciu sobą. W takim przypadku muszą z nimi walczyć w ramach dobrego obchodzenia się z sobą i dopuszczać do siebie tylko myśli dobre, abym został przez nie uzdrowiony.
Mnisi świadomie napełniali się dobrymi myślami przy czytaniu Pisma Świętego. Czytanie go było dla nich nie tylko kontaktem z Bogiem, lecz także częścią miłości samego siebie. Pismo Święte odpędza negatywne myśli i uzdrawia nas poprzez myśl Boga, jaką pozwalamy odkryć dopiero naszemu prawdziwemu wnętrzu. Wszelka asceza jest ostatecznie umiłowaniem samego siebie. Dobrze obchodzimy się sami ze sobą, pragniemy, by wciąż wzrastało nasze dobre wnętrze, a poprzez takie środki ascezy jak dyscyplina, modlitwa, lektura Pisma Świętego, post itd., oddalamy widmo pleniących się chwastów, które przeszkadzaja nam rozwinąć się i rozkwitnąć.

Co mówi Jezus i co stwierdza Stary Testament o przykazaniu zobowiązującym do miłości Boga ? Wszyscy znamy to przykazanie. Jednak co to znaczy kochać Boga całym swym sercem ? W mowie pożegnalnej Jezus mówi : « Kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę » (J 14,15). Miłość jest tu przedstawiona jako postawa, jako czyn. Zachowywać naukę to tak się obchodzić ze sobą samym, ze swoim życie, ze swoim czasem, ze sworzeniem i z ludźmi, jak odpowiada to Bogu. Miłość do Boga odbija się we właściwym traktowaniu Jego obrazów, jego stworzeń, a przede wszytkim największego z nich, jakim jest człowiek.
Wciąż znajdujemy się w niebezpieczeństwie, by obrazy Boga traktować tak jak Jego samego, tak się w nich zatracić, że zyskują one w naszych oczach rangę absolutną. Wtedy one zaczynają być dla nas bożkami. Wtedy wszystko się odwraca i stajemy się niewolnikami w kajdankach sukcesu, pieniędzy, posiadania, uznania, w pętach nałożonych przez ludzi, których adorujemy, którzy stają się dla nas wszystkim. Kochać Boga całą swoją duszą to stawiać Go na pierwszym miejscu i wszystko traktować w taki sposób, jak odpowiada to rzeczywistości danej nam przez niego, która jednak nie jest Nim samym. Miłość do Boga to wreszcie najbardziej właściwy sposób obchodzenia się z ludźmi i rzeczami, z własnym czasem i własnym życiem.
Również chorobę przyjmuję z Bożych rąk jako coś, przez co On do mnie przemawia, wskazuje mi na moje granice, na wewnętrzny nieporządek, jaki jest we mnie albo po prostu jako coś, czego na swój, nie dający się wytłumaczyć sposób, wymaga ode mnie, bym miał udział w krzyżu Jezusa.

Twardy jak kamień... kamienne serce... z takim sercem nie zrozumiemy inności, nie dostosujemy naszych wymagań do zdolności innych. Nie będziemy zdolni do przebaczania, nawet nie zrozumiemy dlaczego trzeba przebaczyć. Wszystko poddamy krytyce. Od razu zobaczymy w bliźnim tylko jego wady, choćbyśmy widzieli go po raz pierwszy. Właścicielowi twardego serca trudno nieść pomoc innym, trudno nawet dostrzec potrzeby jakiejkolwiek pomocy. Zrozumienie wymaga zatrzymania się. „Stop człowieku!” „Stop!” Dostrzeżenie spraw innych ludzi, głębsza nad nimi refleksja. Przeniesienie części uwagi z siebie na innych. Skoro wszyscy na ogół spieszą się, mijają bez wzajemnego dostrzeżenia, wydają sądy bez zastanowienia się - wyrozumiałość staje się cnotą rzadką, zapomnianą... Cnotą, którą trzeba ożywić.