Tylko z Tobą...

^{Wspólnota Sióstr Augustianek
od Miłosierdzia Jezusa z Francji zaprasza do DAR-u...
Ta strona jest dla ciebie.
Mówi ona tylko jedno - jest"Ktoś", kto cię kocha.
Nawet jeśli jeszcze o tym nie wiesz.
Daj się odnaleźć Jedynemu, Który cię nigdy nie zostawi!
Ta strona chce po prostu otworzyć cię na Spojrzenie,
którego światło sprawi, że twoje życie stanie się Życiem.
Twoje istnienie nabierze sensu, stanie się obecnością,
żarem, będzie siać nadzieję - stanie się darem Miłości...}

Notre Communauté des Augustines de la Miséricorde de Jésus t’invite sur son site "Don"… Ce site est pour toi… il te dit seulement: "il y a Quelqu’un qui t’aime", même si tu ne le sais pas encore. Laisse-toi regarder par le Seigneur, qui sera toujours près de toi ! Ce site veut, tout simplement, t’ouvrir à ce Regard… Ta vie sera transformée, elle deviendra Lumière. Tu deviendras présence de Feu…tu sèmeras l’espérance. Ce que tu désires et que tu accueilles n’est rien moins que la Lumière... Cette Lumière se reçoit, mais se laisse chercher…

Dobre nowiny

Start

Dar powołania

Spojrzałeś na mnie

Tylko z Tobą...

Lęk...

    „Nie lękaj się, bo cię wykupiłem,
    wezwałem cię po imieniu; tyś moim!
Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą,
    i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie.
    Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się,
    i nie strawi cię płomień.
Ponieważ drogi jesteś w moich oczach,
    nabrałeś wartości i Ja cię miłuję”.
                                                                                                 Iz 43, 1 – 4

    Czasem boimy się naszych przyziemnych motywacji w wyborze drogi
powołania zakonnego, które mogą się mieszać z tymi najwznioślejszymi.
Lęk może towarzyszyć wielu powołanym, którzy boją się, że: w klasztorze sobie nie poradzą, albo nie wytrzymają lub też, że podjęte śluby trudno będzie im wypełnić, czy po prostu
pojawi się strach, że podjęli złą decyzję.
    W Biblii również prorocy przeżywali lęk przed powołaniem, gdyż niekiedy musieli zrezygnować z zabezpieczeń czysto ludzkich, przyjąć nowy sposób życia, zaprzeć się siebie,a przede wszystkim oprzeć się całkowicie na Bogu i Jemu zaufać.    Ten lęk przeżywają także dziś ludzie młodzi, obawiają się ryzyka i konsekwencji podjętego wyboru. Lęk jest takim czynnikiem, który domaga się naszej aktywności, prowokuje do pytania..., szukania..., do stawiania czoła życiu i temu, co ono niesie, jest próbą naszej wierności, budzi pragnienie – Światła..., tęsknotę za Miłością. Lęk, na szczęście, może być też inny: „twórczy”, może rozwijać, oczyszczać intencje i motywacje, może pomagać w doszukiwaniu się istoty wezwania, odkrywać prawdę o własnych siłach i możliwościach. Wprowadza swoistą „czujność” powołanej osoby i mobilizuje ją.
Trzeba uczyć się go przezwyciężać, nie można zatrzymać się tylko na tym, że się boimy, ale musimy patrzeć dalej, pragnąc dążyć do realizacji obranego celu.
Ten lęk można przezwyciężyć tylko miłością i zaufaniem. Miłością, bo miłość usuwa wszelki strach; zaufaniem, bo wiemy komu zaufaliśmy – Bogu, a On nigdy nas nie zawiedzie.


Nie jest „przyjemne” takie przebywanie w ciemnościach lęku,
jakby z daleka od miłości i przyjaźni z Jezusem.
Bez Jezusa słońce nie świeci wystarczająco jasno,
a gwiazdy nie są niezwykłe, gdy migotają na niebie.
Bez Jezusa ten świat jest pustym i samotnym miejscem, wywołującym niepokój.
Ale ... kiedy Jezus wkracza w nasze serce, natychmiast następuje przemiana.
Znikają ciemności i nowa radość zastępuje lęk, który zawładną duszą.
Noc przestaje być wtedy straszna. Świadomość tego, że Jezus kieruje wszystkim, daje pokój i zadowolenie.
Nie bójmy się – lęku. Hm ... Wielki paradoks.
Miejmy odwagę kroczenia pod „wiatr lęku”, bo świętość, pełnia miłości,
doskonałość – wymagają odwagi.