Kto czuwa ?

Pozostawiam wam pokój, obdarzam was moim pokojem. Ale Ja nie obdarzam was w taki sposób, jak czyni to świat. Przestańcie się więc trwożyć w waszych sercach i lękać!

( J 14, 27)

Wiktoria aż podskoczyła z radości na wieść o takiej okazji - dwa tygodnie w samotności, by móc pisać. Tak długo tęskniła za taką « pisarska ucieczką ». Zapakowała do samochodu wszystko, co mogłoby się jej przydać i wyjechała. Po kilku godzinach dojechała na miejsce - do wiejskiej chaty ukrytej wśród przerośniętych krzewów. Pierwszego wieczoru obserwowała, jak słońce zachodziło za lasem, pozostawiając ziemię w ciemności. Kiedy spędzała pierwszy samotny wieczór w chacie, postanowiła nie myśleć o tym, że jest sama wśród lasów i spokojnie rozpakowała książki, słowniki i papier. Później popracowała trochę nad jednym z wierszy. Kiedy ją to znużyło, rozciągnęła się wygodnie na tapczanie, wzięła książkę do ręki i zaczęła czytać. W końcu zachciało jej się spać, litery rozmyły się, a powieki opadły. Usnęła. Po jakimś czasie obudził ją jakiś dźwięk dobiegający z przedsionka. Natychmiast zerwała się na nogi, a serce dudniło w niej niczym kowalski młot. « Panie - pomyślała - proszę, zabierz ode mnie ten lek ». Pomimo strachu zeszła cichutko po schodach i zaczęła obserwować drzwi przedsionka. Przystanęła i poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Wsłuchując się przez moment, stwierdziła z ulgą, że ten dźwięk wywołują buszujące po drewnianej podłodze myszy. O poranku podziękowała Bogu za to, że zawsze pomaga jej w kłopotach. Wzięła ze sobą kubek kawy z mlekiem i udała się na spacer po lesie. Przywitały ją skąpane w słońcu dzikie kwiaty oraz umykające pod krzewy rododendronów jaszczurki. Za zakrętem odkryła wodospad. Przysiadła na dużym kamieniu i pomodliła się, oddając Bogu swoje lęki z wiarą, że On zawsze się o nią troszczy. Kolejne dni spędziła pracując nad książką, a wszystkie myśli przelewała na papier tak łatwo, jak strumień spływa ze skał.Jeśli dzisiaj w nocy twoja dusza będzie potrzebowała pokoju, pomódl się do Boga.