Nad  Monasterem  wstaje  świt … Złota  czerwień  budzi  się  w  ciszy  gęstej  niby  mgła , choć  płaszcz  nocy  otula  jeszcze  ziemię . Wpatruję  się  w  miliardy  gwiazd  rozsianych  na   czarnym , aksamitnym  niebie - oczy  wyrażają  zachwyt . Od  zawsze  fascynowały  mnie  gwiazdy … Pociąga  mnie  ich  tajemniczość . Zachwyca  dar  istnienia . Stanowią  jakąś  enigmę , która  nieskończenie  przerasta  człowieka .
Jak  powołanie - ’’dar  i  tajemnica  ’’
            Spoglądanie  na  niebo  nocnych  barw  jest  jednym  ze  sposobów  przywrócenia  swemu  życiu  właściwej  perspektywy  i  uświadomienia  sobie , że  w  nieskończoności  Bożego  wszechświata istnieje  Jego  szczególny  plan  dla  każdego . Gwiazdy  przecież  są  obrazem  Bożych  planów  i  obietnic - każdy  ma  swoją  gwiazdę  prowadzącą  go  do  Boga. Przyglądam  się  różnym  gwiazdo zbiorom , a  moje  oczy  wędrują  za  światłem  jednej  Gwiazdy … szczególnie  mi  bliskiej , która  doprowadziła  mnie  aż  tu .Dokładnie  pamiętam  i  z  sentymentem  wracam  do  tej  chwili , kiedy  to  owa  Gwiazda -’’ Chrystus  jest  Gwiazdą’’ - pojawiła  się  w  sekretnych  przestrzeniach  nieba  mojego  życia , a  raczej  dostrzegłam  Ją - bo  Ona  od  zawsze  istniała - i  świecąc  niezwykłą  głębią , gwiazdy  moje  zmyślone  strąciła  w  cień . Światło  Jezusa  oczu  wzeszło  we  mnie , a  ja  pozwoliłam  się  ogarnąć  temu  świeżemu  i  nowemu  Światłu . Świat  zdawał  się  zawieszony  na  Jego  spojrzeniu … ,tylko  moje  imię  w  Jego  oczach . Jego  imię  w  moich . Uśmiecham  się . Tamta  chwila  już  odległa , a  jakże  bliska ,taka  sama - tu  i  teraz ...ciągle trwa.
            ’’Twoja  miłość  jak  morze  gwiazd  za  dnia .’’
            Dzień  po  dniu  coraz  pełniej  odkrywam  sens  własnego  powołania - ’’miarę  daru , który  ono  stanowi , oraz  miarę odpowiedzi , który  ten  dar  oczekuje .
 Dar  jest  zawsze  większy ! I  dobrze , że  tak  jest . Dobrze , że  człowiek  nigdy  nie  może  powiedzieć , że  już  w  pełni  odpowiedział  na  dar . Ten  dar  jest  mu  wciąż  zadany . Mieć  świadomość  tego , to  znaczy  żyć  w  pełni  swoim  powołaniem .’’(Jan  Paweł  II )
            Kiedy  teraz  budzi  mnie  świt , na  nowo  uświadamiam  sobie , że  Bóg  działa  w  moim  sercu , w  moim  życiu  augustiańskim .
W  każdym  poranku  jest  coś  świeżego  i  nowego . Ze  zdziwienia , przechodzę  do  zdziwienia ... Dzień  wczorajszy  to  przeszłość , dzień  jutrzejszy  wciąż  gdzieś  daleko  przede   mną . Lecz  dzień  dzisiejszy  ofiaruje  nowy  początek - tu  i  teraz ...
 Słyszę  już  bicie  dzwonów  na  wieży  Kaplicy .Dzwony  światła .
 Wołanie - przywołanie  do  porannej  modlitwy , w  której  jest  coś  niezwykle  wyjątkowego - otrzymujemy  w  Eucharystii
’’ Ja  jestem  Gwiazda  świecąca , poranna .’’(Ap. 22,16)    
                                   Światło  Miłości ...
                                                            Światło  Dnia ...
Pragnę  żyć  wdzięcznością. Pragnę  uczynić  ten  dzień, całe  moje  życie  Liturgią  Światła ...
            Kiedy  mija  dzień  jak  spłoszona  gwiazda, zapada  zmierzch, a  noc  ozdabia  swoją  szatę  błyszczącymi   klejnotami ... poświęcam  parę  chwil  na  to, by  podziwiać  spektakularne  zjawiska  świateł  nocy.Cieszę  się, że  księżyc  jeszcze  nie  wzeszedł, więc  gwiazdy  wydają  się  być  bliższe  i  bardziej  wyraźne.
Jest  to  najlepszy  czas, by  zatrzymać  się ... wpatrując  się  w  migocące  światełka  na  niebie, popatrzeć  Bogu  w  oczy. Pochylić  się  nad  darem  powołania, darem  życia.
            I ... z  wdzięcznością, że  nieustannie  jestem  w  Jego  oczach, ofiarować  to  wszystko  co  mam   -Bukiet  Gwiazd ...
                                                                 „ Jeśli  kocha  się  kwiat,
                                            który  znajduje  się  na  jednej  z  gwiazd,
                                            jakże  przyjemnie  jest  patrzeć  w  niebo.”
                                                                 ( Antoine  de  Sainte-Exupèry )
            Budując  swoje  życie, pamiętaj  by  wznosić  je  wraz  z  Bogiem  dla  wieczności.
                  „Zbyt  nisko  buduje  ten, kto  nie  sięga  gwiazd.”

  Echo...