Ofiara złożona Bogu.

Niechaj pamięta o wszystkich twych ofiarach i niech Mu będzie miłe twe całopalenie. (Ps 20, 4) Naród izraelski miał bardzo rozbudowany rytuał składania ofiar. Na każde święto obowiązywały inne, specjalne ryty przykazane przez Boga. Kiedy składali Bogu w ofierze pieniądze, plony ziemi albo zwierzęta, to był to akt oddawania Mu chwały. A w jaki sposób czynimy to dzisiaj? Święty Franciszek z Asyżu był kiedyś zajęty okopywaniem roślin rosnących w ogrodzie. Ktoś zapytał go wówczas, co by zrobił, gdyby się dowiedział, że umrze jeszcze tego samego dnia. Święty odparł: „Kopałbym dalej”. Franciszek składał Panu Bogu całe swoje życie jako ofiarę - jako dar ze swego czasu, energii i miłości wyrażany na wiele sposobów, w tym także przez pracę. Kiedy uważamy, że wszystko, co robimy, robimy „dla Pana Boga”, wtedy każda czynność staje się darem ofiarnym. Dlatego staramy się postępować z innymi ludźmi w taki sposób, który podobałby się Bogu. Spełniamy na rzecz naszych bliźnich dobre uczynki, nie wyłączając solidnej pracy – bo o to właśnie Bóg nas prosi. Podobnie jak Święty Franciszek, Julianna z Norwich wskazuje nową formę składania ofiar: Bądź ogrodnikiem. Uprawiaj rolę, pracuj w pocie czoła, przekopuj ziemię do góry nogami, poszukuj głębi. Podlewaj rośliny, gdy trzeba. Nie ustawaj w tej pracy. Niechaj popłyną słodkie strumienie, niechaj urosną soczyste, szlachetne owoce. Bierz i jedz, bierz i pij, i zanieś swą ofiarę Bogu, oddając Mu cześć. Zastanów się, w jaki sposób możesz uczynić swoje zajęcia miłą Bogu ofiarą miłości i dziękczynienia. Kiedy czynimy wszystko dla Niego, nawet najtrudniejsze zadanie staje się radością!

Echo...