|
Kiedy mija dzień...
U schyłku dnia większość z nas jest zupelnie wykończona. Nasze ciała są zmęczone, poziom energii życiowej spada, a w głowie – pustka. Nie możemy wykrzesać z siebie żadnych twórczych pomysłów, genialnych rozwiązań czy choćby mądrych odpowiedzi. Nasze emocje są w strzępach, a zdolność komunikacji z otoczeniem zanika. W stanie takiego właśnie zmęczenia poświęć czas Panu Bogu. Nie zatrzaskuj przed nim drzwi, nie myśl o modlitwie jako o „jeszcze jednej sprawie do załatwienia”, na którą nie masz już sił. Przyjmij ten czas spędzony z Panem jako życiodajną chwilę wytchnienia. „Lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły; biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą.” (Iz 40, 31) Pan to Twój Stwórca. Także Twój Odnowiciel. Wie, jak jesteś skonstruowany i wie również, jak Cię „podreperować”, kiedy się zużywasz, psujesz albo – jak bezpiecznik – przepalasz. Już dziś wieczorem uwierz, że Pan wleje w Ciebie swego Ducha, napełniając Cię bezmiarem swojej boskiej obecności. Natchnie Cię swą mocą, mądrością, miłością – swoim życiem. Pójdziesz spać pełen spokoju, a obudzisz się odświeżony, ponieważ spędziłeś wieczór z Panem Bogiem.
Cenny czas...
Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie. (Ps 6, 11) Zajęty - jak bardzo jesteś zajęty! Słońce wzeszło już tak wysoko ponad horyzont, a przed Tobą jeszcze tyle pracy. Praca, rodzina, Kościół i dużo, dużo innych spraw - wszystko wydaje się domagać dodatkowych godzin na dobę. Godzin, których Bóg nigdy nie zaplanował, stwarzając dzień. Nam, chrześcijanom, wciąż wydaje się, że te wszystkie działania ucieszą naszego Niebieskiego Ojca. W końcu wiara bez uczynków jest martwą, czyż nie? Wreszcie późną nocą rzucamy się na łóżko. Cz możemy przyznać, że rzeczywiście spędziliśmy jakiś czas razem z Ojcem, którego tak bardzo staraliśmy się zadowolić? Billy Graham opowiada o małej dziewczynce i jej ojcu, którzy bardzo się przyjaźnili i uwielbiali spędzać razem czas. Chodzili na spacery, dzielili pasje obserwowania ptaków, cieszyli się zmianami pór roku i ludźmi, których spotykali w trakcie swych wędrówek. Pewnego dnia ojciec dostrzegł w córeczce jakąś zmianę. Gdy zaproponował jej spacer, ona znalazła wymówkę i nie poszła z nim. Wiedząc, że mała dorasta, wytłumaczył to sobie tym, że traci zainteresowanie towarzystwem taty na rzecz kompanii rówieśników. Pomimo tego jej nieobecność zasmuciła go głęboko. Ze względu na coraz częstszy brak jej towarzystwa, w dniu urodzin ojcu nie dopisywał dobry humor. Wówczas córeczka podarowała mu parę starannie uszytych pantofli, które własnoręcznie robiła dla niego, gdy wychodził na spacery. Ojciec zrozumiał i powiedział: «Moje kochanie, bardzo podobają mi się te pantofle, ale następnym razem kup mi je w sklepie, a mnie pozwól cieszyć się tobą całe dnie. Wolę mieć przy sobie swoje dziecko, niż posiadać cokolwiek, co może ono dla mnie zrobić.» Czy to możliwe, aby nasz Ojciec Niebieski kiedykolwiek czuł się samotny przez brak towarzystwa swych dzieci? Czy jesteśmy tak bardzo zajęci lub wyczerpani spełnianiem dobrych uczynków, że zapominamy o tym, by spędzić z Nim kilka spokojnych chwil pod koniec dnia? O zachodzie słońca wybierz się z twym Ojcem Niebieskim na spacer. Spędź nieco cennego czasu rozmawiając z Nim o wszystkim i o niczym. Wówczas będziesz czuł się szczęśliwy - i On także!
( Zasłyszane...)
Podziel się swoją refleksją...
Echo...
|
Wieczór z Bogiem 
