Ośmioletni Marek bał się ciemności. Nie lubił przebywać nocą w nieoświetlonych pomieszczeniach, ale wstydził się komukolwiek o tym powiedzieć, ponieważ myślał, że stanie się pośmiewiskiem. I tak każdej nocy kładł się do łóżka, a później długo leżał, nim w końcu udawało mu się usnąć.
    Mijały tygodnie, a jego strach się nasilał. Kiedy kładł się w swoim ciemnym pokoju, jego serce waliło jak młot. Mimo że czuł się skrępowany tym, że czuje lęk, zdecydował się opowiedzieć o wszystkim mamie. Tak bardzo się bał, że nie widział innego wyjścia. I tak pewnego dnia, kiedy nadszedł czas nocnego odpoczynku, powiedział: „Mamo nienawidzę kłaść się spać”.    „Dlaczego?” - zapytała jego mama.    Głos Marka stał się bardzo miękki: „Boję się ciemności”.
    Zaskoczyło go, że matka wcale się z niego nie śmieje. Z miłością otoczyła go ramionami i powiedziała: „A co byś powiedział na to, gdybyśmy zostawili na noc światło w twoim pokoju?”
    „Czy możemy to zrobić?” - Marek chciał się upewnić.
    Przytulając syna, matka powiedziała: „Ustawię lampkę nocną w twoim pokoju”.
    „Nie wiem, czy to mi pomoże” - szczerze wyznał Marek.
    „Czyż nie warto spróbować?” - uspokajała go mama.
    « Tak – odparł Marek. – Tak mi się wydaje ».
    Jeszcze tego wieczoru lampka została zapalona w pokoju Marka. Ciepłe, złote światło rozjaśniło dziecinny pokój. Marek uśmiechnął się szeroko i powiedział podnieconym głosem :  « Popatrz mamo ! Dzięki tej małej lampie widzę wszystkie rzeczy wokół ! Już się nie boję ! »
    Przez kilka następnych wieczorów Marek spokojnie zasypiał dzięki światłu lampy, które rozjaśniało pokój.
    Światło Bożej lampy nie gaśnie wraz z zachodem słońca. Bóg dał nam je, abyśmy czuli się zawsze bezpieczni – nawet pośród nocy.