Jesteśmy czasem, jak karzełek, co stanął nagle z tyłu krosna pod płachtą kilimu i nie pojmuje sensu i ładu gmatwaniny różnokolorowych nici, sznurków, splotów i węzłów tkaniny. Nie wie on – bo i skąd? - że od góry wygląda to całkiem inaczej... Tak, ale musiałby spojrzeć na to oczami pracującego tkacza. „Modlitwy idą i wracają – nie ma nie wysłuchanej" - powtarzała to często Mada modląc się kolejny rok o dziecko. I kiedy już coś zaczęło w niej ustawać, nagle, wbrew lekarzom, pojawiły się oznaki ciąży, potem ruchy dziecka i jego narodziny. – „Widać, że wymodlony – powiedziała jej matka – istny aniołek." Tak, to było śliczne, złotowłose dziecko i tak kochane, że zdawało się, iż jest „pieszczochem nieba". Mada porzuciła pracę fryzjerki, chcąc zająć się nim całą sobą. Tym bardziej nikt nie mógł pojąć tego, że to oczko w głowie całej rodziny wyrwało się któregoś dnia spod oka babci i wpadło pod ciężarówkę swojego własnego ojca, wybiegając mu naprzeciw. Na pogrzebie nawet ksiądz nie był w stanie wyjąkać jednego zdania kazania. A Madzie na parę tygodni w krtani uwięzło pytanie: dlaczego? Codziennie chodziła na cmentarz, wpatrując się w fotografię na nagrobku jej ukochanego dziecka z rozwianą jasnozłotą czuprynką. Nie potrafiła spojrzeć w oczy mężowi i reszcie rodziny, jakby wszyscy byli winowajcami tej bezsensownej śmierci z Bogiem na czele. Nie modliła się wcale. Czuła kamień w gardle i w sercu. Po trzech miesiącach zaczęła się budzić z wykrzykiwanym z płaczem pytaniem: „Dlaczego?!" Powtarzała je potem po wielokroć każdego dnia, zwłaszcza na cmentarzu. Ale w końcu nie można żyć pomiędzy grobem i domem. Zdobyła się na rozmowę z mężem, prosząc o mały kredyt, by mogła znów otworzyć mały zakład fryzjerski i powoli powracać do tego życia sprzed narodzenia dziecka. Słuchała rozmów klientek, czasem sama je wszczynała, żeby zmniejszyć ciężar tych kamieni w sobie. Jednak czasem szloch powracał bezwiednie i szept: „Boże, dlaczego?" Z nikim jednak o tym Mada nie chciała rozmawiać. Już rok mijał od śmierci dziecka i przyszła jesień. Któregoś dnia zaraz po otwarciu zakładu, gdy była tam sama, weszła jakaś młoda i bardzo ładna kobieta, prosząc o wyrównanie i ułożenie jej bujnych włosów. Kiedy usiadła w fotelu i Mada dotknęła jej włosów, aż zadrżała widząc i czując, jak w barwie, połysku i jedwabistości są one podobne do włosów jej synka. Trudno było jej opanować to drżenie i łzy. Tamta dostrzegła łzy w lustrze, ale nie pytała o nic, wypatrując odbicia jej spojrzeń. Włosy kobiety były niezwykłe i ona w jakiś sposób też. Czuć było od niej jakiś subtelny niespotykany zapach. Kiedy parę łez Mady spadło na jej włosy, odezwała się: „Tam, gdzie mieszkam, taka łza ma wartość brylantu w ogóle, a dla twojego syna szczególnie. Nawet nie wiesz, jak jest on tam szczęśliwy. Chcesz, to pozdrowię go od ciebie. Będzie jeszcze szczęśliwszy..."  I uśmiechnęła się jakoś tak niezapominajkowo. Mada opadła na krzesło, niedowierzając temu, co usłyszała. Podniosła dłonie do twarzy, a kiedy je opuściła, kobiety już tam nie było. Mada spojrzała na migoczące pod fotelem kosmyki włosów tamtej i schyliła się po nie, ale podmuch, jaki wpadł od drzwi otwieranych przez jej pomocnicę, zmiótł je spod jej dłoni i tylko jeden włos został jej w palcach. – „Był tu już dziś ktoś?" – zapytała pomocnica patrząc na odmienioną twarz Mady. – „Tak, anioł – wyszeptała Mada – z odpowiedzią."  Święci mawiali, że jeśli Bóg coś czy kogoś odbiera, to żeby zachować i zwrócić stokrotnie. Nie widać tego od strony tego, który utracił i milczy Bóg wtedy, gdy padają rozpaczliwe czy natarczywe pytania. Odpowiedź jednak przychodzi – niezapowiedziana.  

Dar przebaczenia.

Gdyż zapłatą za grzech jest śmierć, a darem Boga - życie wieczne w Chrystusie Jezusie naszym Panu. (Rz 6,23) To wydarzyło się dwa tygodnie przed Bożym Narodzeniem. Zuzanna jechała w kierunku centrum handlowego, gdzie miała wymienić się gwiazdkowym prezentem ze swoją przyjaciółką. Była w bardzo złym nastroju, o wiele i bardziej ponurym niż ciemne chmury, które właśnie zwiastowały ulewę. Zaczęło padać, włączyła wycieraczki. Od ponad ośmiu lat ona i Barbara spotykały się w okresie przedświatecznym w ich ulubionej restauracji, lecz w mijającym roku było między nimi tyle nieporozumień, że Zuzanna nie miała ochoty jej widzieć. Samochodowe radio grało właśnie jakąś świąteczną piosenkę, a Zuzanna wciąż myślała o swych przykrych doświadczeniach. Parkując przed restauracją, pomyślała, że już nigdy więcej nie zgodzi się na spotkame z Barbarą. Kiedy weszła do restauracji, skierowała swe kroki w kierunku małego stolika stojącego przy oknie. Siedząc samotnie przy stoliku, w duchu przygotowywała się na trudną kolację. Wkrótce zobaczyła nadjeżdzającą Barbarę, ,,Przepraszam za spóźnienie" - usprawiedliwiała się Barbara, stawiając na stole wesoło opakowany prezent. Obie panie zamówiły sałatki. Podczas jedzenia prowadziły grzecznościową rozmowę, W końcu nadszedł i czas wymienienia się podarkami. Zuzanna podała Barbarze papierową kolorową torbę, z której wystawał starannie zapakowany prezent. Kobiety rozpakowały otrzymane prezenty Jednak to nie one były tego wieczoru najważniejsze. Kiedy skończyły jeść, Zuzannie ulżyło na myśl, że to już koniec tej niezręcznej sytuacji. Wtedy Barbara spojrzała na nią z miłością i kobiety wymieniły długi serdeczny uścisk. ,,Wielkie dzięki za prezent - powiedziała Barbara. - Powinnyśmy wkrótce znów się spotkać". Kiedy Zuzanna wracała do domu, zauważyła, że chmury nieco się przerzedziły i słońce stara się przez nie przebić. Uśmiechnęła się na myśl, że tego roku wymieniła się z przyjaciółką darem przebaczenia. Czy twoje serce jest grzezawiskiem zranień, złości, zawodu? Pozwól Bogu dać ci ducha przebaczenia tym, którzy cię zranili.