|
Liturgia modlitwy osobistej
i wspólnotowej.
„Jest w nas wewnętrzny śpiew, ponieważ jest Ten,
który nas słucha”
Święty Augustyn
Dla nas Augustianek od Miłosierdzia Jezusa słowa świętego Augustyna: „Pan wzniósł swe ręce dla nas na Krzyżu.
Rozciągnął je dla nas... Bo Jego Krzyż uzyskał dla nas Miłosierdzie. Podnieśmy więc nasze ręce w modlitwie do Boga:
będą przyjęte jeżeli ćwiczyły się w dobrych uczynkach”
są drogowskazem na drodze modlitwy. Nasza modlitwa jest świętowaniem, prośbą, przebaczeniem, nadzieją i pokojem.
Jest obcowaniem z żywym Bogiem. Jest wciąż odnawialnym źródłem naszego apostolskiego działania. Jest wdzięcznością
za dzieła Ojca i przyzywaniem Ducha, który objawia Syna.
Nasza modlitwa to również podziw, dziękczynienie i kontemplacja. Wypływa ona ze wszystkich „stron” wspólnoty, jest wspólnym
i osobistym wyrazem życia, które nosimy
w sobie, życia danego nam przez Boga.
„Cisza i chwile samotności są niezastąpionymi walorami naszego życia augustiańskiego, są drogą słuchania Boga i naszych braci, prowadzą nas do Komunii.
Od głębi naszej ciszy zależeć będzie głębia naszych słów
i naszego daru dla innych.”
Konstytucje
Święty Augustyn radzi nam byśmy „weszły w serce, a stamtąd
do Boga”. Tak, modlitwa to sprawa serca, bo „niespokojne jest nasze serce dopóki nie spocznie w Bogu”.
Codziennie Pan czeka w naszej Kaplicy ukryty w tabernakulum, czeka w pokorze i cicho, jak żebrak; czeka z miłością, by przez nasze ręce przyjąć każde ludzkie serce, przyjąć każdego człowieka.
Modlitwa, zawsze obecna ma swój początek i szczyt w celebracji Zbawienia. Eucharystia przygotowuje i przedłuża Liturgię Godzin.
„Milczenie, nieustanne nawrócenie naszego serca,
lectio divina, medytacja, rekolekcje sprzyjają utrzymywaniu w stałej gotowości naszego istnienia dla modlitwy. Owa kontemplacja czyni nas coraz bardziej zdolniejszymi do ukazywania miłości i miłosierdzia Bożego w służeniu chorym i ubogim. ”
(Konstytucje zakonne)
W duchowości monastycznej życie wewnętrzne jest nacechowane największą swobodą, kształtuje się jednak na Biblii i liturgii.
Stąd modlitwa objawia się w dwóch formach:
jako modlitwa liturgiczna i jako modlitwa indywidualna.
Udział każdej Augustianki w Eucharystii i Liturgii godzin jest nieustannym hymnem wdzięczności, miłości i uwielbienia za cały świat. Święty Augustyn powiedział, że gdy Lud Boży się modli, wtedy Jezus modli się w nas, za nas i przez nas. Liturgia godzin
jest wyrazem ofiary składanej z naszego czasu i uświęca wszystkie pory dnia. Modli się w nas jako Głowa Ciała Mistycznego,
modli się za nas jako Najwyższy Kapłan, modli się przez nas
jako nasz Bóg. Rozpoznajemy w nim nasze głosy, a Jego głos
w nas samych. Chrystus jest Wiecznym Orędownikiem za nami.
„Cisza i chwile samotności, nieodłączne walory naszego augustiańskiego życia monastycznego
(„monos” – samotność, „unos” – we wspólnocie),
są drogą słuchania Boga i naszych braci prowadzącą
do zjednoczenia. Od głębi naszej ciszy zależeć będzie głębia naszych słów i naszego daru dla innych”.
Kontemplacyjna samotność może być bardzo budująca, prowadzi ona do uzyskania pewnej intymności, ciszy, spokoju, świadomości osobistej. Żyjąc samotnie nie uciekamy od własnego życia
i od ludzi, ale wręcz przeciwnie staje się ono dla nas miejscem najpełniejszego spotkania i dialogu z Bogiem.
W głębi serca czujemy się najbliższe Najwyższemu.
To w samotności odkrywamy kim jest Bóg, słuchamy Go,
mówimy do Niego, przyjmujemy Jego miłość
i odpowiadamy na nią.
|
Życie augustiańskie 
