Święty Augustyn

^{Wspólnota Sióstr Augustianek
od Miłosierdzia Jezusa z Francji zaprasza do DAR-u...
Ta strona jest dla ciebie.
Mówi ona tylko jedno - jest"Ktoś", kto cię kocha.
Nawet jeśli jeszcze o tym nie wiesz.
Daj się odnaleźć Jedynemu, Który cię nigdy nie zostawi!
Ta strona chce po prostu otworzyć cię na Spojrzenie,
którego światło sprawi, że twoje życie stanie się Życiem.
Twoje istnienie nabierze sensu, stanie się obecnością,
żarem, będzie siać nadzieję - stanie się darem Miłości...}

Notre Communauté des Augustines de la Miséricorde de Jésus t’invite sur son site "Don"… Ce site est pour toi… il te dit seulement: "il y a Quelqu’un qui t’aime", même si tu ne le sais pas encore. Laisse-toi regarder par le Seigneur, qui sera toujours près de toi ! Ce site veut, tout simplement, t’ouvrir à ce Regard… Ta vie sera transformée, elle deviendra Lumière. Tu deviendras présence de Feu…tu sèmeras l’espérance. Ce que tu désires et que tu accueilles n’est rien moins que la Lumière... Cette Lumière se reçoit, mais se laisse chercher…

Dobre nowiny

Start

Życie augustiańskie

Święty Augustyn

Miej czas dla piękna zachwytu.

Miej czas dla piękna...

    Trwa... wiosna, lato, jesień, zima... Poświęcimy choć trochę
więcej czasu na radowanie się z rzeczy pięknych, na zachwyt.
Jak to dobrze, że ciągle nas zadziwia coś nowego...
A wszystko staje się nowe, gdy spojrzymy - inaczej.
         Tyle radości sprawia odkrywanie piękna w perłach rosy,
bliskości przyjaznej gwiazdy, uśmiechniętych oczach,
w złocie wieczoru...
         Właśnie wieczór - jest czasem refleksji. Na łonie natury
zachód słońca każdego dnia wlewa w dusze zachwycający
i uszczęśliwiający blask. W sferze ducha zachód słońca to czas
dany na zatrzymanie się i pomedytowanie nad niesamowitością
Bożego stworzenia, zarówno tego wokół nas,
jak i znajdującego się w nas samych.
         W tej właśnie najłagodniejszej i najcichszej porze dnia,
ze słońcem już pochylonym
na niebie sławny retor i filozof - Augustyn...
ale przeczytajmy sami w jego wspomnieniach:
         „...staliśmy tylko we dwoje oparci o okno, skąd roztaczał się
widok na ogród wewnątrz domu, w którym mieszkaliśmy
- niedaleko Ujścia Tybrowego; tam właśnie, strudzeni długą
drogą, nabieraliśmy sił do czekającej nas żeglugi.
W odosobnieniu więc rozmawialiśmy błogo...
         I oto wznosząc się coraz gorętszym uczuciem do samego Bytu
- czytamy dalej o zachwycie w Ostii w „Wyznaniach"
- przeszliśmy stopniowo wszystkie twory cielesne
aż do samego nieba, z którego słońce, księżyc i gwiazdy
sieją blask swój na ziemię.
I w zachwycie dla Twych dzieł wznosiliśmy się naszymi myślami
i słowami coraz wyżej w świat wewnętrzny, i doszliśmy
do naszego umysłu, i podążaliśmy dalej, aby dotrzeć
do krainy niewyczerpanej obfitości, gdzie na wieki
karmisz Izraela pokarmem prawdy
i gdzie życie jest mądrością, przez którą staje się wszystko,
co było i co będzie, a ona sama nie staje się, ale tak jest, jak była,
i tak zawsze będzie...
I tak w żarliwej tęsknocie mówiliśmy o niej, dotknęliśmy jej na
krótkie mgnienie najwyższym uniesieniem serca. Westchnęliśmy
zostawiając tam uwięzione „pierwiastki ducha", wróciliśmy
do gwaru naszych ust, gdzie każde słowo ma początek i koniec"...
         Wtedy zapewne wśród takiej ciszy i nieruchomego światła
spostrzegli, że słońce już zaszło za linię horyzontu, a na atłasowym
niebie zabłysła gwiazda przypominając
swym blaskiem o tym Prawdziwym Świetle, którym jest sam Bóg.
         Spokój, natura, cisza i piękno stanowią
takie ciche epifanie Boga.
Powinniśmy mieć czyste oczy, aby je odkryć i wtedy także
zdołamy odczuć Jego obecność.
         Współczesny człowiek utracił smaku zachwytu, nie posiada
już niewinności spojrzenia, nie potrafi się już zatrzymać,
milcząc i kontemplując, utracił także radość otwierania
i zamykania oczu na cuda świata...
         W tych pogodnych dniach odnajdźmy zdolność podziwiania,
dziwienia się, zdumiewania się, zachwycania się...
         Pozwólmy Bogu wykorzystać piękno, które stworzył, aby przebudzić w nas pragnienie bycia w Nim.

Miejmy czas dla piękna zachwytu...

Echo...